SEGM — Society for Evidence-Based Gender

De Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM) is een internationale organisatie van artsen, onderzoekers en wetenschappers die zich inzet voor evidence-based zorg bij kinderen, jongeren en jongvolwassenen met genderdysforie. SEGM werd opgericht in 2019, in een periode waarin het aantal verwijzingen naar genderklinieken explosief toenam en zorgverleners zagen dat de wetenschappelijke onderbouwing voor hormonale en chirurgische interventies bij minderjarigen tekortschoot.

Missie: wetenschap boven ideologie

SEGM stelt dat het zogeheten gender-affirmatieve model — waarin de zelfverklaring van een kind direct leidt tot sociale transitie, puberteitsremmers, cross-sex hormonen en operaties — niet steunt op deugdelijk wetenschappelijk bewijs. De organisatie wijst erop dat het Nederlandse Protocol, de oorspronkelijke basis voor medische transitie bij minderjarigen, gebaseerd was op slechts 55 zorgvuldig geselecteerde patienten. Die populatie verschilt fundamenteel van de huidige instroom, waarin meisjes in de puberteit met comorbiditeit zoals autisme, depressie, eetstoornissen of trauma oververtegenwoordigd zijn.

SEGM bepleit een terugkeer naar reguliere medische standaarden: een grondige psychiatrische beoordeling, behandeling van comorbiditeit en psychotherapie als eerste lijn. Onomkeerbare medische ingrepen zijn pas verdedigbaar als minder ingrijpende behandelingen falen en als er goed bewijs is voor de balans tussen baten en schade. Dat bewijs is er volgens SEGM niet.

Publicaties en invloed

• Systematische reviews van de evidence-base voor puberteitsremmers en cross-sex hormonen

• De SEGM Digest — een periodiek overzicht van nieuwe wetenschappelijke literatuur en beleidsontwikkelingen

• Amicus-briefs in juridische zaken in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk

• Documentatie van beleidswijzigingen in vijftien landen die het affirmatieve model afbouwen

• Internationale conferenties in New York, Berlijn en Londen

Standpunt over Cass Review en WPATH

SEGM noemde de Britse Cass Review (2024) een keerpunt. Het onderzoek van kinderarts Hilary Cass concludeerde dat de evidence-base voor genderzorg bij minderjarigen "opvallend zwak" is en leidde tot het opheffen van de Tavistock-genderkliniek en het sluiten van puberteitsremmers buiten onderzoeksprotocollen in Engeland. SEGM ziet dit als het einde van het door genderklinieken gedreven affirmatieve model in Engeland, met wereldwijde uitstraling.

De World Professional Association for Transgender Health (WPATH) bekritiseert SEGM omdat haar Standards of Care leunen op zwak bewijs en omdat WPATH-bestuurders dezelfde mensen waren die de WHO-richtlijn opstelden — een belangenverstrengeling. Uitgelekte interne discussies van WPATH (de zogenoemde WPATH Files) lieten zien dat clinici zelf erkenden dat minderjarigen geen "informed consent" kunnen geven voor onomkeerbare ingrepen waarvan zij de levenslange gevolgen niet kunnen overzien.