TransspijtMaarten · 23 jaar
"In transitie gaan was het domste wat ik had kunnen doen — eigenlijk haatte ik alleen mezelf"
Maarten groeide op in een klein dorp waar hij werd gepest omdat mensen dachten dat hij homo was. Op zijn 10e scheidden zijn ouders. Op zijn 14e zat hij in een diepe depressie. Op zijn 16e begon hij met vrouwelijke hormonen. Zes jaar later: pijn en spijt.
Twijfel je, heb je spijt, letsel of ben je aan het detransitioneren?
Neem vertrouwelijk contact opDit verhaal is gebaseerd op de publieke getuigenis van Maarten, een Nederlandse jongeman die zijn verhaal deelde via HP/De Tijd en het platform Cry for Recognition (oktober/november 2022). Zijn achternaam is niet openbaar.
Ik groeide op in een klein dorp. Ik werd gepest, want mensen dachten dat ik homo was. Mijn ouders scheidden toen ik tien was, en met mijn vader had ik daarna weinig contact. Ik viel ten prooi aan een diepe depressie. Op mijn veertiende isoleerde ik me volledig, speelde ik alleen maar games en had ik nauwelijks contact met de buitenwereld. Toen mijn moeder een nieuwe relatie kreeg, voelde ik me nog meer buitengesloten.
Tegelijkertijd vroeg ik me af: was ik misschien transgender? Het zou alles kunnen verklaren.
Diagnose op 16
Op zijn zestiende ontving Maarten een diagnose genderdysforie — gesteld via de genderklinieken van het UMC Groningen en het VUmc in Amsterdam — en begon hij aan een medisch transitietraject. Hij kreeg vrouwelijke hormonen, die leidden tot borstvorming en andere feminiserende lichamelijke veranderingen. Later volgde ook een gezichtsfeminiserende operatie.
"Ik moet dus echt trans zijn, want zij zijn de experts."
— Maarten
Niemand onderzocht serieus wat er achter zijn onbehagen zat: de depressie, het verlies van zijn vader, de jarenlange pesterijen. De diagnose was er; het traject ging van start. De vraag of de pijn een andere oorzaak had, werd niet gesteld — een patroon dat terugkeert in veel verhalen van detransitioners.
Zes jaar later: het besef
Na zes jaar transitie drong het besef door. De transitie had niet geholpen. Het ongeluk was er nog steeds. Maarten keerde terug naar zijn identiteit als man.
"In transitie gaan was het domste wat ik had kunnen doen."
— Maarten
"Eigenlijk had ik vooral een hekel aan mezelf."
— Maarten
De transitie had niet de oorzaak van zijn onbehagen weggenomen. Die oorzaken — de depressie, de pijn, de zelfhaat — waren nooit behandeld. Dit raakt de kern van de discussie over spijt van transitie: een medisch traject lost geen onderliggend psychisch lijden op.
Permanente gevolgen
De medische interventies lieten permanente sporen achter op zijn lichaam en zijn seksuele functioneren: borstgroei, een blijvend veranderd gezicht en seksuele disfunctie. Het zijn de onomkeerbare gevolgen waarmee veel jonge detransitioners leren leven.
Bronnen:
- Cry for Recognition (2022). De transitie heeft mijn leven verwoest. cryforrecognition.be
- HP/De Tijd (31 oktober 2022). Originele publicatie van Maartens verhaal.
