TransspijtPatrick de Veen · 40 jaar
"Elke dag heb ik zoiets van: haal dit bij me weg."
Patrick uit Emmen wilde zijn leven lang al graag vrouw zijn. Na goedkeuring door het UMCG onderging hij in 2008 een geslachtsverandering. Drie maanden later viel hij in een diepe put. "Ik weet duizend procent zeker dat ik een homoseksuele man ben." Jarenlang therapie, onbehandelbaar lijden — en uiteindelijk een euthanasieverzoek.
Twijfel je, heb je spijt, letsel of ben je aan het detransitioneren?
Neem vertrouwelijk contact opDit verhaal is gebaseerd op de Zembla-documentaire "Transgender met spijt" (uitgezonden op 19 december 2018, NPO/BNNVARA) en verslaggeving door RTV Drenthe. Patrick de Veen deelde zijn verhaal publiekelijk in deze uitzending.
Patrick de Veen groeide op in Emmen. Hij had al vroeg het gevoel niet goed in zijn vel te zitten. In 1999 wendde hij zich voor het eerst tot de psychiaters van het UMCG in Groningen. Zijn dossier vermeldde dat hij toen géén transseksuele diagnose kreeg.
Maar Patrick bleef zoeken. Op forums las hij uitsluitend positieve verhalen over transitie. In 2006 meldde hij zich opnieuw. Na een aantal gesprekken — en nadat hij succesvol als vrouw in het openbaar had opgetreden — werd hij goedgekeurd voor een geslachtsverandering.
Na drie maanden: diepe put
In 2008 onderging Patrick de operatie. Al snel bleek dat de hoop op verlichting niet uitkwam.
"Enkele maanden na de operatie viel ik in een hele diepe put."
— Patrick de Veen
Wat volgde waren jaren van therapie, psychiatrische begeleiding en voortdurend lijden. Patrick begreep langzaam wat er werkelijk aan de hand was:
"Ik weet gewoon duizend procent zeker dat ik een homoseksuele man ben."
— Patrick de Veen
"Elke dag heb ik zoiets van: haal dit bij me weg."
— Patrick de Veen
Wat er mis ging
Bij latere inzage in zijn medisch dossier bleek dat de psychiaters van het UMCG al bij het eerste contact in 1999 hadden vastgesteld dat hij geen transseksuele diagnose verdiende. Toch werd hij zeven jaar later wel goedgekeurd voor een onomkeerbare ingreep.
Zijn huidige psychiater stelde achteraf vast dat onvoldoende duidelijk was geworden dat Patricks wens om vrouw te worden een fantasie was — en geen werkelijke genderdysforie.
Euthanasieverzoek
Na jarenlang onbehandelbaar psychisch lijden — direct gevolg van de operatie en de onjuiste diagnose — werd bij Patrick ondraaglijk en uitzichtloos lijden vastgesteld. Hij had een euthanasieverzoek ingediend. Wat er daarna is gebeurd is niet publiek bekend; er is geen openbare verklaring beschikbaar over het verdere verloop of zijn overlijden.
Reactie transgenderzorg
Lisa van Ginneken, toenmalig voorzitter van patiëntenorganisatie Transvisie, reageerde na de uitzending. Hij liet weten geraakt te zijn door het verhaal: "Het laat ook wel zien dat spijt een belangrijk onderwerp is. Dus ik heb het ook wel met Patrick te doen." Tegelijk stelde hij kritische vragen over hoe dit had kunnen gebeuren: "Gezien de manier waarop de transgenderzorg werkt, verbaast dit me echt."
Zijn verhaal laat zien wat er mis kan gaan wanneer de psychische grondoorzaken van gendergerelateerde klachten niet grondig worden onderzocht. Meer over professionele hulp bij transspijt vind je op deze website.
Bronnen:
- Zembla (2018). Transgender met spijt. NPO/BNNVARA, 19 december 2018. bnnvara.nl/zembla
- Zembla (2018). Interview met voorzitter patiëntenorganisatie voor transgenders. BNNVARA. bnnvara.nl/zembla
- RTV Drenthe (2018). Patrick werd Patricia, maar kreeg spijt. rtvdrenthe.nl
