Transitiespijt en detransitie: betekenis en onzekerheid — SEGM-analyse

In juni 2023 besprak de Society for Evidence-based Gender Medicine (SEGM) een peer-reviewed artikel van Sarah Jorgensen (Universiteit van Toronto) in Archives of Sexual Behavior over de begrippen transitiespijt en detransitie (bron). Het stuk is een van de meest genuanceerde beschikbare analyses van waarom onderzoek naar dit onderwerp zo moeilijk te interpreteren is.

Het definitieprobleem

Jorgensen identificeert als kernprobleem dat onderzoekers verschillende dingen meten:

• Stoppen met hormonen — niet iedereen die stopt heeft spijt; sommigen stoppen om medische redenen
• Terugkeren naar het geboortegeslacht — sommigen stoppen met hormonen maar identificeren zich nog als transgender
• Officieel geslacht terugveranderen — een subset van wie stopt met hormonen
• Subjectief spijt rapporteren — de meest directe maar zeldzaamst gemeten uitkomst

Waarom follow-up duur cruciaal is

Daarnaast speelt een structureel probleem: studies met kortere follow-up rapporteren systematisch lagere spijt- en detransitie-percentages. Voor jongeren die als tiener zijn behandeld, kan het besef van spijt pas optreden op hun twintigste, vijfentwintigste of dertigste levensjaar.

Wat Jorgensen concludeert

Volgens Jorgensen staat het onderzoek naar detransitie "nog in de kinderschoenen": er is weinig bekend over de medische en psychische zorgbehoeften van detransitioners en er zijn nog geen richtlijnen voor hun zorg (bron). Hoe groot spijt en detransitie werkelijk zijn, is onzeker — en die onzekerheid is zelf een klinisch relevante bevinding.

Bronnen:

• SEGM (2023). Transition Regret and Detransition: Meaning and Uncertainties.
• Jorgensen, S.C.J. (2023). Transition Regret and Detransition: Meanings and Uncertainties. Archives of Sexual Behavior, 52(5), 2173-2184. doi.org